Surrealism. An artistic and literary movement led by French poet André Breton from 1924 through World War II. Drawing on the psychoanalytic theories of Sigmund Freud, the Surrealists sought to overthrow what they perceived as the oppressive rationalism of modern society by accessing the sur réalisme (superior reality) of the subconscious. Dowiedz się, jak narysować te fajne i proste łatwe rzeczy do narysowania z samouczkami krok po kroku, które pokazują dokładnie, jak. Od postaci z gier po budynki, kwiaty i mandale, możesz ćwiczyć swoje umiejętności rysowania i dodawać je do swojego kreatywnego repertuaru. narysuj panoramę miasta. narysuj mandalę. 2023-06-18 - Odkryj należącą do użytkownika Magda Łosiewska tablicę „Rzeczy do narysowania” na Pintereście. Zobacz więcej pomysłów na temat rzeczy do narysowania, pop surrealizm, kreda na chodniku. Both Surrealist poets and artists used collage techniques. Like automatic writing, collage allows writers and artists to rapidly combine and juxtapose pre-existing elements, whether words or images, and transform them into new creations. This irrational juxtaposition of pre-existing elements mirrors the construction of dreams, which also bring Surrealism. Surrealists were fascinated by dreams, desire, magic, sexuality, and the revolutionary power of artworks to transform how we understand the world. Learn more with this tour of our internationally renowned collection of Surrealist art. Please note: artworks occasionally go off view for imaging, treatment, or loan to other institutions. Rysunki do rysowaniaNaucz się rysować jednorazową szklankę do picia krok po kroku.RYSUNKI:https://www.youtube.com/@SherryRysunki/videosSUBSKRYBUJ: https://ww . W dzisiejszym odcinku z cyklu "I Ty możesz zostać współczesnym artystą" zainspiruję się twórczością jednego z najbardziej ekscentrycznych artystów XX wieku - Salvadorem Dali. Był on przedstawicielem kierunku w sztuce zwanym surrealizmem. Surrealiści czerpali inspirację z podświadomości, z koszmarnych czy też dziwacznych snów. Brzmi prosto, jednakże jak zobaczycie dla mnie przynajmniej ciężko jest być surrealistą ponieważ rzadko miewam sny, które bym mógł namalować ... może Wam się uda? Więcej na temat Salwadora Dali możecie poczytać poniżej opisu. Składniki: łóżko pościel płótno farby Pierwsza wystawa dadaistów – od tego zaczęło się na dobre Surrealizm (także nadrealizm) – kierunek w sztuce, który wedle jego fundatora miał rozwiązać wszystkie życiowe problemy. Trzeba było tylko kierować się intuicją, poddawać halucynacjom lub – tak jak w przypadku – ‎Salvadore Dalego nanosić spermę na płótno, co robi przecież każdy z nas w dzień roboczy. Historia idei[edytuj • edytuj kod] Współczesna sztuka surrealistyczna Prekursor surrealizmu – Andre Breton – pisał swoje tezy o uwolnieniu człowieka od moralności i umysłu w całkowitym oderwaniu od logiki co nie do końca jest prawdą. Jedno z jego sformułowań dotyczące asocjacji jest aksjomatem logiki formalnej. Jest to pierwsze prawo do absurdu. Ten konceptualny burdel różnie odczytywano. Jedni nosili binokle, ponieważ zepsuł im się wzrok na skutek bezowocnych bojów z onanizmem i częstego obcowania z księżmi, pederastami, oficerami, członkami rady parafialnej, czytelnikami „Echo de Paris” i innymi porządnymi Francuzami. Inni wysyłali paczki do papieża ze swoimi zzieleniałymi ogarkami, zaś jeden z czołowych surrealistów Jean Capuenne przeżył kiepskie pół godziny z zawałem. Żądano demilitaryzacji państwa, tak jakby kiedykolwiek francuski żołnierz brał udział w czynnej walce. Domagano się także wypuszczenia więźniów z zakładów karnych, z tym że surrealiści mieli problem, bo dość znany więzień Francuz-uciekinier trafił im się w dziejach. Cesarzy więc postanowiono nie wypuszczać. Środki przekazu[edytuj • edytuj kod] „Drzwi do wolności”. Zapewne w szklanych domachW 1924 r. surrealiści założyli periodyczny nieregularnik „Biuro poszukiwań surrealistycznych”. Było to osobliwe przedsięwzięcie, ponieważ o tym, iż było surrealistyczne zdecydował fakt braku zarówno biura, jak i poszukiwań. Współpraca została jednak zinstytucjonalizowana. Breton, drugi inspirator surrealizmu Luis Aragon gardzili wartościami mieszczańskimi i swoje spotkania urządzali we francuskich restauracjach, przekształcając się stopniowo w kawiarnianych inteligentów w cieście. Rzadko podróżowali, a jeżeli ktoś chciał z nimi podjąć konwersację przybierała ona całkowicie wynaturzone formy. Załóżmy taką: – Dzień dobry, ja… ja, no ja jestem młodym malarzem, o struchlałe wartości! – Ha, no więc to tak, rożku fizykalny! Po to od trzech godzin trzyma się lokomotywę pod parą, doczepiono 8 wagonów, żeby wieźć młodego człowieka w pańskim wieku, zdrowego jak byk, który równie może się przejść. Pan myśli, że po to się kopało tunele, wysadzało dynamitem skały, a Gwadelupa dostarczyła setki kilometrów szyn w pogodę i niepogodę czy wiatr czy zakopcony knotek, nie licząc już prób sabotażu wagonu. I to wszystko, uważa pan…'; – Jasne, tylko z ciekawości wsiadłem, rzucić okiem, tak, tu właśnie muszę wysiąść. Dziękuję. Surrealiści rzecz jasna tworzyli, trzy podstawowe formy środków przekazu to: Kolaż, frotaż – czyli pocieranie ołówkiem kartki położonej na tkaninę lub drewno, na której odciskała się faktura. Odbiór tkanina i drewna odbywał się z reguły bez pośrednictwa wyobraźni; Fumaż – czyli zadymianie, przypalanie oraz rozdmuchiwanie płynnej farby na podłożu. Dali stosujący tę technikę na setkach płócien musiał w końcu wyprowadzić się z domu, w którym gromadził płótna. Groziło mu zawalenie; Dekalkomania – odbijanie przypadkowych plam. W cenie byli abnegaci. Surrealizm w malarstwie[edytuj • edytuj kod] Malarze surrealistyczni stanowili zwartą i dobrze rozumiejącą się grupę. Tworzyli ją Salvie Dali, Rene Magritte, Joan Miro, Max Ernst czy rzeźbiarz Max Arp (dołączył do malarzy, po tym jak jego zaprzyjaźniony kolega przesadził w wyniku nierozważnego skoku doznał zaledwie jednego złamania, ale za to jakiego! Rdzeń, kręgowy, o kaczko, św. Wojciecha!) Poszczególni przedstawiciele[edytuj • edytuj kod] Rene Magritte[edytuj • edytuj kod] Z pochodzenia Walon, z zamiłowania pijak. Stojąc... no, może częściej w życiu siedząc niż stojąc, koncentrował się na przywoływaniu krajobrazów i detalów. Gdy jego obraz „Drzwi do wolności” skradziono z madryckiego Museum Thyssen-Bornemius krajobraz odwołano, zaś samym detalem, jak się wydaje, była kradzież. Pakiet ekstra plus Rozkosz piromana 2 Max Ernst[edytuj • edytuj kod] Jak sam powiedział o jednym ze swoich dzieł Loplop prezentuje kwiat lub antropomorficzna postać z muszlowym kwiatem. Potem nadał mu taki tytuł. Szachista, jakkolwiek jego figury szachowe przypominają bardziej wypas krów w piekle niż standardowe figury. Salvador Dali[edytuj • edytuj kod] Schizofrenik, pisarz, trochę malarz. By zrozumieć jego obrazy, należy wdać się w intuicyjny pojedynek z twórcą. Chciał zostać Dalim i został nim. Kochał gołębię i nigdy nie chciał, żeby się udusiły. Joan Miro[edytuj • edytuj kod] Początkowo motywem przewodnim jego obrazy był kataloński wieśniak klaszczący uszami, ale w końcu na szczęście wybito mu to z głowy. „Kolaż” z 1928 r. to najprawdopodobniej najtańsze dzieło w historii. Do jego powstania w czasie śniadania Miro powyrywał kawałki tapety, obrusa, dywanu i kwiatka. W każdym razie w planach była figura tancerki i dalsze wynajmowanie mieszkania. Surrealizm w literaturze[edytuj • edytuj kod] Wyobraź sobie pewien motyw. Poznajesz bardzo atrakcyjną dziewczynę, to już kolejne spotkanie, kusi cię, by spytać o jej umiejętności kulinarne, bo to ważne dla każdego mężczyzny. Z jej strony pada odpowiedź:tak, mam w tym zakresie wysokie umiejętności. Jest wręcz cudownie do momentu gdy dopowiada:mimo że nadwątliły się w czasie w czasie 10-letniego pobytu w więzieniu. Cisza i... dalej się z nią spotykasz. Mniej więcej na tym polega surrealizm w literaturze. A na tym wszystko się kończy Poprzekręcane słowo pisane pojawiło się nieco wcześniej niż prace malarskie. Do najwybitniejszych przedstawicieli surrealizmu niewątpliwie należą Francuzi Boris Vian i Roland Topor. Ten drugi osiągnął szczyt w cyklu „Cztery róże dla Lucienne” opowiadaniem o Chrystusie stąpającym po morzu i zapraszającym apostołów, by dołączyli do niego. Niestety Jezus poślizgnął się, a jego czaszka uderzyła z całej siły z pianę morskiej fali. Powieszono Barabasza. Tematyka i konstrukcja takich książek jest przebogata i kretyńska, w książkach zawarte są głupoty, od których włos staje dęba, a szpiki trzęsą się w nosie. Ludzie umierają z powodu głupoty partnera, ponieważ robi błędy ortograficzne w listach miłosnych, desperackie przegryzanie witaminy C, całki liczone na pupach oraz wiele innych debilizmów, na które zdecydujecie się po przeczytaniu tego artykułu, wywalając rodzinę na schadzkę. Surrealizm zaistniał w humorze grupy Monty Python, ale nikt jak do tej pory nie przebił Cleese'a i na pewno nie był to Misiek Koterski. Dziś literatura surrealistyczna jest w odwrocie. Wtrącane są jedyne wątki o surrealistycznym charakterze, całościowe humoreski o tym charakterze nie powstają. Istnieją niemniej spektakularne i udane zamachy na grafomanię, w czym przoduje Dorota Masłowska. Surrealizm przypisuję się także Harukiemu Murakamiemu, lat nie wiadomo ile (51). Charakterystyka kierunku Surrealizm to kierunek, który ujawnił się zarówno w literaturze jak i sztuce. Kierunek rozwinął się w 1924 roku. Inną nazwą kierunku jest nadrealizm. Nazwa kierunku została stworzona przez Guilliame Apollinare, który był również teoretykiem kubizmu. Cechy, opis, założenia Surrealizm skupiał się na przedstawianiu „wnętrza” człowieka. Istotnymi w tym nurcie były przeżycia artysty, jednak związane one były bardziej z jego podświadomością niż świadomym odnotowaniem emocji. W surrealizmie istotna jest rola wyobraźni, marzenia senne czy też postrzeganie świata, które wymyka się regułom i ograniczeniom nakładanym przez ludzki umysł. Surrealizm i jego powstanie związane było także z pojawieniem się psychoanalizy. Na obrazach tworzonych przez surrelistów znaleźć można było fantastyczne postaci, które zestawione były na niezwykłych zasadach. Takie podejście stanowiło hołd dla siły wyobraźni i podświadomości ludzkiej. Do podobnych wartości nawiązywała także literatura tego kierunku, który przeciwstawiał się z założenia realizmowi. Przedstawiciele Surrealizm w literaturze pojawił się dzięki grupie, która związana była z pismem „Litterature”. W późniejszym okresie powstały także kolejne manifestacje surrealistyczne. Autorem manifestów jest A. Breton. Twórcami związanymi z nurtem był także Tristian Tzara, R. Char czy M. Leiris. W polskiej literaturze surrealistyczne wpływy można dostrzec między innymi w twórczości: A. Ważyka, Aleksandra Wata czy w twórczości Witkacego. Przedstawicielami surrealizmu w malarstwie byli między innymi: Max Ernst, Francis Pabia czy Hans Arp. Najpopularniejszym z twórców jest jednak z pewnością Slavador Dali. Jednymi z dzieł, które warte są zapamiętania są: „Trwałość pamięci”, a także niezwykłe, surrealistyczne przedstawienie zwierzęcia, którym jest „Płonąca żyrafa”. Rozwiń więcej Surrealizm w polskiej sztuce współczesnej. Twórczość Zdzisława Beksińskiego, Jarosława Kukowskiego i Wojciecha Siudmaka. Jarosław Kukowski Jedną z wybitnych i znaczących postaci świata sztuki, nie tylko w Polsce, ale i za granicą jest Jarosław Kukowski. Ten współczesny artysta urodził się 11 kwietnia 1972 roku w Tczewie. W 1994 roku w gdańskiej galerii „CSW Stara Łaźnia” po raz pierwszy pokazał swoje prace. Tego samego roku wystawił jeszcze trzykrotnie w Stargardzie Gdańskim, Gdańsku i Skarszewach. W kolejnych latach prezentował obrazy kilkakrotnie, między innymi w Warszawie, w galerii „SD”, z którą współpracuje do dziś, a także w Łodzi i Krakowie. W roku 2002 wziął udział w zbiorowej wystawie „Surrealiści polscy” w Centrum Handlowym Panorama w Warszawie. Wśród prezentowanych prac pojawiły się także obrazy Zdzisława Beksińskiego, Tomasza Sętowskiego, Jacka Yerki, Karola Bąka, Jacka Lipowczana i Rafała Olbińskiego. Tego samego roku prace Jarosława Kukowskiego znalazły się na ekspozycji „ARTEXPO” w Nowym Jorku. Od tego czasu wystawiał również w Danii, Niemczech i Kanadzie. W 2008 roku obrazy artysty znalazły się na serii wystaw w Stanach Zjednoczonych w Miami, Chicago, Dallas i Los Angeles. Jarosław Kukowski zajmuje się malarstwem olejnym, a także rysunkiem. Istotną cechą jego prac jest wysoki poziom warsztatu oraz stosowanie efektu malarskiego określanego mianem „trompe l‘oeil” (fr. - zmylenie oka). To iluzjonistyczne malarstwo pozwala malarzowi, nie tylko nadać przedmiotom i osobom niezwykłą realność, ale także stworzyć głębię obrazu. Trójwymiarowość przedstawienia i szczegółowe dopracowanie najmniejszych detali pozwala widzowi zanurzyć się w inną rzeczywistość, niemal jej dotknąć. Obok realistycznych czy wręcz hiperrealistycznych dzieł pojawiają się również inne, o oszczędniejszej formie. Koncepcja obrazów uzależniona jest przede wszystkim od treści. W swoich pracach porusza tematykę społeczną i kulturową. „Dla oddechu” podejmuje również nieco lżejsze zagadnienia malując obrazy widziane w snach. Na twórczość Kukowskiego składa się kilka cykli. Jednym z nich są „Nie-sny”. W pracach tych dominują uproszczone postacie przypominające czasem plastelinowe stworzenia, innym razem przeobrażają się w odrażające antropomorficzne stwory lub zdeformowane embriony. Forma owych istot odpycha swoją organicznością i spaczeniem, ale jednocześnie intryguje. Ich deformacja jest wynikiem wewnętrznego i fizycznego bólu. „Zmutowane, zniekształcone postacie ludzkie pojawiające się w serii „Nie-sny” nie mają na celu pokazania brzydoty człowieka, jak zazwyczaj jest to interpretowane. Choć nie da się ukryć, że w królestwie zwierząt można znaleźć bardziej urodziwe od nas zwierzęta. (…) deformacje postaci ludzkich są wynikiem cierpienia.”. Jest to także, jak słusznie zauważył Bartłomiej Garbaczewski, szyderstwo z kultu ciała. Rozpowszechniany, głównie przez media, kanon piękna – szczupłe kobiety z nienaturalnie dużym biustem i sylikonowymi ustami oraz muskularni mężczyźni – powoduje, że ludzie pragną zbliżyć się do owego ideału. Jest to również widoczne w proporcjach manekinów, zabawek, do których się upodabniamy i nierzadko ośmieszamy. Kukowski z dużą dozą ironii i dowcipu podchodzi do tego tematu. W obrazie „Czekając na kochanka” malarz przedstawił zniekształconą, leżącą postać kobiety-syreny. Jej masywne ciało wsparte na łokciu z lekko zgiętymi nogami, pod wpływem ciężaru rozlewa się po podłożu. Nogi, zrośnięte od kolan w dół, przeobrażają się w płetwę. Przypominają poskręcane korzenie marchewki, które nierzadko kojarzą się z biodrami i udami płci pięknej. Głowa w stosunku do reszty ciała jest bardzo mała, Autor znacznie uwydatnił kobiece cechy fizjonomiczne zachowując pierwiastek erotyzmu. Uwodzicielska boginka jest tu tłustą, mało atrakcyjną damą. Wizerunek syreny z powodzeniem wykorzystuje Kukowski również w innej kwestii. Od dłuższego czasu interesuje go forma wyrazu jaką jest kicz. Przykładem takiego zagadnienia jest praca pod tytułem „Mała Syrenka – Szczęśliwe zakończenie”, która pochodzi z cyklu „Sny”. Jest to ujęcie widziane z góry. Bohaterka obrazu wynurza się z basenu. W sugestywny, namiętny sposób odgarnia dłońmi włosy. Pod taflą krystalicznie czystej wody widać płetwę. U dołu, kompozycję przecina męska ręka podająca kobiecie drinka. Jarosław Kukowski „Mała Syrenka – Szczęśliwe zakończenie” Autor z fotograficzną precyzją oddaje każdy detal - krople spływające po ciele kobiety czy załamania światła na powierzchni wody. Ta wyidealizowana scena utrzymana jest w realistycznej, choć nieco – świadomie - przerysowanej konwencji. Soczyste kolory intensyfikują idylliczny charakter ujęcia. „Przekraczanie granic dobrego smaku jest naprawdę świetną zabawą. Lepszą na pewno niż przełamywanie na siłę i po raz kolejny tzw. tematów tabu. Czasami dopiero przerysowując kolorystykę pracy, upraszczając ją malarsko można przemycić pewne treści. Jeżeli np. zbyt malarsko potraktować tapetę na pulpit Windowsa XP, użytą jako tło do obrazu przedstawiającego atak Rosji na Gruzję, to przestanie być rozpoznawalna. Jeżeli syrenkę wynurzającą się z basenu namalować dokładnie wg zasad XIX - wiecznego akademizmu, obraz straci swoją siłę oddziaływania i prowokacyjny charakter.” W inny sposób artysta pokazał kobiece ciało w cyklu „Freski”. Są to obrazy zdecydowanie subtelniejsze. Tematycznie przeważają w nich akty, odnaleźć tu możemy również martwe natury, portrety i pejzaże. Tym co łączy obrazy jest forma fresku oraz efekt wyłaniania się jednego przedstawienia spod drugiego. Kukowski na dwuwymiarowej płaszczyźnie stworzył sugestię przestrzeni. Ta iluzjonistyczna metoda polega na namalowaniu łuszczącej się i wybrakowanej farby, pod którą ukryty jest kolejny obraz. Prace z tego cyklu utrzymane są w większości w ciepłej, ugrowo-zielonkawej tonacji. „Fresk nr 47” ukazuje leżącą na boku młodą kobietę zwróconą plecami do widza. Akt umieszczony jest w nieokreślonej przestrzeni. Wizerunek ten zakłócają spękania i ubytki farby. U dołu obrazu widoczna jest skrywana warstwa pracy – martwa natura. „Fresk nr 46” przedstawia z kolei portret starszego mężczyzny, a spodnią warstwę stanowi pejzaż. Wymowa owych prac kojarzy się niezmiennie z przemijaniem, kruchością życia i ulotność fizycznego piękna. Kompozycje te, przywodząc na myśl efemeryczność wspomnień, budzą u odbiorcy melancholijny nastrój. Jarosław Kukowski zajmuje się również problematyką społeczną. Porusza tematy, które często w bezpośredni sposób odnoszą się do naszej rzeczywistości. „Inspiracją dla mnie jest Polska oraz ludzie”. W obrazie olejnym pod tytułem „Modliszki” autor przedstawił dwie osoby siedzące naprzeciw siebie. Znajdujący się między nimi stół okryty jest ceratą w biało-zieloną kratkę. Ustawione są na nim przedmioty butelka wódki, napełniony kieliszek i szklanka oraz kromki chleba. Pomiędzy nimi na ścianie, w niewielkiej, płytkiej niszy odnajdujemy płaskorzeźbę - fragment godła polskiego. Obie postaci przybierają kształt tytułowych modliszek. Tors i szyja są wydłużone, podobnie jak ręce. Zdeformowane dłonie są niemal długości ramienia. Niewielkie głowy wpatrują się w siebie nawzajem. Z tych wątłych kształtów jedynie brzuchy są masywne i ociężałe. Obok jednej z postaci, na stole leży bilet lotniczy. Jarosław Kukowski „Modliszki” Jest to niewątpliwie praca dotycząca emigracji w naszym kraju, zresztą problemu wciąż aktualnego. Jej symboliczny charakter jest formą krytyki skierowaną do władz państwowych. Żadna z postaci nie okazuje radości. Zdają się być bezradni i jednocześnie pogodzeni z losem. Jest to pożegnalne spotkanie, na którym wznoszą toast za lepszą przyszłość. Twórczość Jarosława Kukowskiego nie bezpodstawnie łączona jest często z surrealizmem. Estetyka tego kierunku widoczna jest w wielu dziełach malarza. Artysta nierzadko wplata w realną scenerię nierzeczywiste postaci lub odwraca sytuację umieszczając ludzi w rozległych, fantastycznych krajobrazach. Przykładem takiego rozwiązania, w którym liczy się przede wszystkim atmosfera, gdzie wyobraźnia artysty przenosi widza w nadrealny świat, jest obraz z 2009 roku (bez tytułu). Jest to rozległy pejzaż, widziany z lotu ptaka. Przedstawia taflę lazurowego jeziora pośród piętrzących się skał. Kamienna pustynia biegnie po sam horyzont. Nad jednym z wierzchołków ściany unosi się podłużny, nieregularny głaz, z którego spływa woda, opadając wędruje kaskadami w dół. U góry kompozycji, na półce skalnej siedzi młoda postać. Widać jedynie nogi tej osoby, zwisające swobodnie, założone stopa na stopę oraz opuszki palców dłoni trzymających podłoże. Ten dziewiczy, niezmierzony pejzaż emanuje spokojem. Nastrój obrazu prowokuje zadumę i wewnętrzne wyciszenie, bliskie medytacji. Z łatwością możemy wcielić się w rolę postaci siedzącej na „dachu” nadrealnego świata. Jarosław Kukowski, bez tytułu, 2009 Dzieła Kukowskiego wyraźnie łączą się z poetyką surrealizmu, widać to zwłaszcza w „Snach”. Dla samego artysty nie stanowi on jednak najważniejszego cyklu. „Obrazy z serii Sny zazwyczaj mają charakter dekoracyjny. Niektóre z nich mają pewien podtekst, lub element prowokacyjny jak np. syrenki, lecz silny nacisk na formę łączy je wszystkie. Po namalowaniu obrazu o cięższej tematyce przynosi pewną ulgę praca nad obrazem gdzie można pogładzić pędzlem dwa jędrne pośladki.”[5] Drugim biegunem dla wspomnianego cyklu są prace o owej cięższej tematyce – „Nie-sny”, do którego należą obok „Modliszek”, między innymi „Polska”, „Kto dał mi skrzydła?”, „Nowe Millenium” i „Ludzie z kropli wody”. Kukowski jest bacznym obserwatorem natury ludzkiej - tej zewnętrznej w szerszym społecznym kontekście i tej wewnętrznej, osobistej. Jest twórcą o nieprzeciętnej wyobraźni i wrażliwości, przy tym operuje perfekcyjnym warsztatem. Mimo to, realizując kolejne obrazy, szuka nowych rozwiązań formalnych. Jego sztuka nie jest zamknięta jedynie w ramach realizmu. To temat dzieła, będący pretekstem, determinuje język malarski. - Bartlomiej Kordowski zapytał(a) o 13:31 Coś łatwego do narysowania ( początkująca ) ? Dacie jakieś proste w miarę rysunki . ? DZIĘKI z góry ; * Odpowiedzi jeszcze zależy jaki styl ;d jak już to polecam zacząć od twarzy np oczy usta itp Szakala odpowiedział(a) o 13:41 Hmmm ... Może pomyśl o czymś w rodzaju mangi ? Ja jestem początkująca i w miarę mi wychodzą ; ) wpisz w google grafikla 'szkice dla początkujących' :) zacznij od prostych okładek zeszytów. ; ) blocked odpowiedział(a) o 09:21 Spróbuj np. coś takiego : Uważasz, że ktoś się myli? lub

surrealizm łatwe do narysowania